Vanwege de voorjaarsvakantie – die in Amstelveen dit jaar exceptioneel laat valt ten opzichte van andere regio’s – hebben mijn bakactiviteiten twee weken stil gestaan. Maar dit weekend heb ik de boel weer opgepikt. De lente komt eraan, het is te voelen in de lucht, de krokussen vliegen de grond uit en de knoppen in de magnolia staan op springen. Ik heb zin in iets fris en fruitigs, vandaar mijn keuze voor aardbeien-amandeltaart uit ‘Zalig zoet’.
Het taartje heeft een prachtig plaatje in het voor de rest ook zo smaakvol – zo niet watertandend – vormgegeven kookboekje. Bereiding valt uiteen in twee delen: bodem en vulling. In beide onderdelen wordt aardbeienlikeur gebruikt en dat zal best heel erg lekker zijn. Maar voor twee eetlepels van een zoet kleverig goedje dat ik verder nooit en te nimmer zal drinken of nog vaker nodig heb ik welk recept dan ook, ga ik niet een fles aardbeienlikeur aanschaffen. Aangezien er ook amandelen in het recept verwerkt zijn, kies ik voor een alternatief in de vorm van amaretto. Dat verkopen ze in van die handige kleine flesjes en amaretto is buitengewoon lekker door een chocolademousse. Dus daar heb ik altijd wel wat van in huis.
Voor de bodem die in een springvorm van 22 cm gebakken wordt, klop ik 75 gram boter met 40 gr suiker. Daarna een theelepel citroenrasp, ½ theelepel vanilleextract, 1 eetlepel amaretto in mijn geval (aardbeienlikeur in het oorspronkelijk recept), 1 ei en 1 eierdooier toevoegen. En vervolgens 75 gram gemalen amandelen en 1½ eetlepel bloem er doorheen spatelen. Bovenkant beetje glad maken en in 15 tot 20 minuten bakken in oven van 180 graden. Het begint zalig te ruiken in huis – dat doen die amandelen! De bodem vervolgens goed laten afkoelen.
De vulling bestaat uit 250 gram mascarpone gemengd met 2 theelepels poedersuiker, 35 gram gemalen Italiaanse amandelkoekjes en 1 eetlepel amaretto of aardbeienlikeur. Dit mengsel smeerbaar maken door er 1 á 2 eetlepels slagroom door te roeren. Volgens het recept mag je dat absoluut niet mixen omdat anders de mascarpone zou kunnen schiften. Ik geef de aanwijzing maar even door… Amandelkoekjes zijn trouwens mijn favoriete koekjes bij de espresso, dus het restant zal niet heel lang onaangeroerd blijven. De vulling gaat uiteraard over de bodem heen en daarop komen verse aardbeien. Om ze lekker te laten glimmen meng je twee eetlepels jam met twee eetlepels water, opwarmen in magnetron, zeven en met het zo verkregen vocht de aardbeien bestrijken. Als finishing touch bestrooien met muntblaadjes. Wat een prachtig kleurenpalet levert dat op.
Van dit taartje word ik heel erg blij! De rest van de familie ook, hoewel de vulling als wat zwaar en niet direct lekker ervaren wordt door de kinderen. Tja, dat heb ik eerder gehoord… ik ben echt benieuwd wanneer ze de meer puddingachtige substanties gaan waarderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten