Omdat ik, naarmate ik ouder word, steeds minder te wensen heb voor mijn verjaardag, heb ik dit jaar een kookboek gevraagd. En omdat ik, naarmate ik ouder word, steeds minder gemakkelijk van overtollige kilo’s afkom, wenste ik mijzelf een kookboek met zoetigheden. Ik kreeg vier kookboeken… En omdat ik al enige tijd meega op de diverse social networks en ik ook wel eens wat onzin de wereld in wil sturen, heb ik in navolging van Julie en Julia, de film die ik (nog) niét gezien heb, bedacht dat het maken van al die zoetigheid wel ns de aanleiding voor een blogje zou kunnen zijn. Ns kijken hoe weinig mensen dat interessant vinden.
Mijn eerste zoete keuze valt op de wortel chocoladetaart uit Zoete Zaligheden. De motivatie om dit ter hand te nemen zit ‘m uiteraard in de chocolade en het prachtige witte crèmetoplaagje dat op de foto staat. Maar vooral ook op de twee ongebruikte wortels die nog in de schuur liggen.
Vrijdagavond: Manlief is actief in het klussencircuit, de kinderen oefenen braaf op hun muziekinstrumenten en mijn magimix snort vrolijk. Chocolade wortel taart maken is een makkie. Beetje wortels raspen – magimix, chocolade hakken – magimix, peccan nootjes hakken – magimix, enzovoort. Daarna met een eitje en wat karnemelk (hoezo karnemelk?) door elkaar roeren en in een bakblik storten. Hoe moeilijk kan t zijn?
Het spannends aan deze taart waren dan toch wel de boodschappen. Want peccan nootjes maakt geen deel uit van het standaard Dirk assortiment. Voor de volledigheid heb ik het nog wel geïnformeerd bij een brave vakkenvuller. De jongeman, die ik uit pure wraakzucht voor mijn leeftijd met u aanspreek, is nog wel bereid te zoeken. Maar uit zijn blik en houding kan ik meteen aflezen dat hij eigenlijk geen flauw benul heeft wat ik bedoel met peccan nootjes. Zou hij dan door mijn u gecharmeerd zijn of heeft hij van de baas geleerd te allen tijde klantvriendelijk te zijn? Ook al begrijp je totaal niet waar de klant over spreekt… Nu ja, als Dirk het niet heeft, dan zit er niks anders op dan naar de buurtsuper te gaan. In dit geval een onverschrokken buurtsuper die in de race is om dé buurtsuper van Nederland te worden. Een buurtsuper met een clientèle die bestaat uit expats en mensen die geen last hebben van de kredietcrisis. Maar met een assortiment waar een culinair shopper niet zonder kleurscheuren uitkomt. Dit keer niet een te dure fles olijfolie of pervers lekkere lemon curd. Nee, deze keer geheel in stijl met de bakopdracht – een cremetopping, naast de eerder genoemde peccan nootjes. Mocht het dan met de eigen topping, waar rum en Griekse yoghurt doorgaan, niet lukken, dan kan deze alsnog nuttig blijken. En anders ziet het er gewoon leuk uit in de kast.
De taart moet veel langer in de over dan wat het recept adviseert. Maar dat kan natuurlijk ook aan de instelling van mijn over liggen, want dit gebeurd vaker. Nadat het ding er ruim 50 minuten in heeft gestaan, kan ‘ie er uit en ‘gestort worden’. De zelfgemaakt cremetopping breng ik zaterdagmiddag aan. De buurtsuper toppingvariant zal voorlopig als kastvulling dienen. En uiteindelijk komt het baksel als zaterdagavondtoetje op het menu. De familie mag cijfers geven voor uiterlijk en smaak. Smaak scoort hoger dan uiterlijk, waar inderdaad nog wel wat aan te verbeteren valt. Met name het aanbrengen van de topping kan een volgende keer strakker. Maar wat vinden we het ding lekker. Hij blijft voorlopig onder de favorieten staan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten