Sinds het klussen van de man des huizes in het buitenland, staan er in onze woonkamer twee enorme tassen met appels. Door hem zelf geplukt in de boomgaard grenzend aan het klusobject. Deze enorme hoeveelheid appels schreeuwen om onze aandacht. Ze zijn lekker, ze zijn fris, ze willen geconsumeerd worden. Appeltaart bakken is in het kader van dit blog natuurlijk geen optie. Dus pak ik boek twee ter hand – Fantastische toetjes van Annie Bell – en bestudeerd de index onder het woord appel. Er staat gelukkig wel het een en ander. Mijn oog valt op de appel-sultanacrumble van het Dorchester. Dat laatste is volgens de inleiding een beroemd hotel in Londen. Het zegt mij niets en snel komen zal ik er ook niet. Of de lezers dezes het hotel kent en dan ook nog ‘ns bekend is met hun appel-sultanacrumble lijkt me sterk. Ik voel me in die zin dus niet geremd.
Wel word ik geremd door de enorme stroomstoring die zich spontaan in onze straat voordoet. De hele ochtend en een groot gedeelte van de middag zijn we verstoken van elektra. En blijkt hoe enorm afhankelijk we daar van zijn. Geen koffie (gelukkig wel bij de overburen), geen computer, geen snorrende wasmachine en – niet onbelangrijk in het kader van de appelcrumble – geen oven. Gelukkig is alles medio de middag klaar en kan het kokkerellen beginnen.
Spannendst aan deze crumble is de dikke butterscotschsaus. Caramel maken is niet mijn sterkste punt in de keuken. Altijd zoeken naar de juiste hoeveelheid suiker en water in combinatie met de juiste temperatuur. En dan nog het kritische moment dat de boel gaat smelten, maar dat het niet meteen te donker kleurt. Ik vind het spannend. Laat mij maar een roux maken, nooit problemen mee. Maar ik heb toch vele pannetjes met aanklonterende suiker in de week gezet omdat ik niet zag gebeuren dat het ooit nog caramel zou opleveren. Ik geloof echter dat het met rust, vertrouwen en geduld te maken heeft. Want de aanhouder wint. En ook deze keer lukt het een heerlijke dikke toffeekleurige saus te fabriceren. De rest van het recept is een eitje. Appelstukjes met sultana’s en rozijnen erdoor. Storten in een ovale vorm. En voor de crumble produceert de magimix (alweer!) een combinatie van gemalen amandelen, basterdsuiker, bloem en boter.
De kou die stroomuitval veroorzaakte, wordt langzaam verdreven door de oplopende verwarming en natuurlijk de oven. Waar het ook nog eens heerlijk 'herfstig' uit begint te ruiken. Dat klopt wel het onweer dat buiten langs trekt.
De waardering van de familie is weer hoog. Uiterlijk prima en smaaktechnisch ook niets op aan te merken. Overigens valt wel op te merken dat het vastleggen op de gevoelige plaat van dit lekkers nog niet zo eenvoudig is. Eten laat zich slecht fotograferen, blijkt weer.
Hierna nog een stuk of vijftig appels te gaan….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten