Whiskey-chocoladetaart

Na al het appelgebeuren van afgelopen tijd en een niet al te soepel verlopen week, ben ik enorm toe aan een chocolade traktatie van jewelste. Het boek Zalig Zoet voorziet in een enorme waslijst aan recepten op basis van chocolade. Een walhalla voor de verlanger naar troosteten!

De titel van dit stuk chocoladehemel laat zich lezen als een mooi gedicht: whisky-chocoladetaart met gesuikerde viooltjes. Ik droom van schattige Britse tea-rooms, bloeiende blauwe regen, geurende rozenblaadjes in porseleinen soepterrines, de geur van versgebakken scones. Buiten rukt de herfstwind de laatste verkleurde bladeren van de druif, de regen slaat hard tegen de achtergevel, de poezen liggen dik opgekruld op de bedden van de kinderen. Welkom in Holland! De pragmaticus in mij kiest ervoor de viooltjes te laten voor wat ze zijn en me te focussen op de basis.

Whisky hebben we niet in huis, whiskey daarentegen te over. Het onderscheid? De e staat voor Ierland. En een glas whiskey brengt de geur en kleur van ons favoriete land altijd een beetje bij ons. Dus in deze chocoladetaart zal ook de smaak van Ierland verstopt zitten.

Het recept laat zich eenvoudig uitvoeren. Boter, chocolade, suiker, whiskey en koffie samen opwarmen en dan mengen met bloem, bakmeel en cacaopoeder. Dat alles in een rechthoekig bakblik storten – altijd spannend op het past – en dan langdurig in de oven.

Tijdens de schier eindeloze sessie van Domino’s Day op televisie kan het baksel goed afkoelen. Daarna nog een eenvoudig glazuur, óók van chocolade, eroverheen. Wat een kwelling dat we voor de consumptie van dit chocoladewonder, wat overigens als chocoladebaksteen aanvoelt - zo zwaar, moeten wachten tot morgen. Overigens begrijp ik nu wel waarom zilverpillen of gesuikerde viooltjes een aantrekkelijke visuele toevoeging zouden zijn geweest. Maar ja, we houden het hier maar bij. Het wereldrecord omvallende Dominostenen is gebroken en wij gaan dromen van chocolade.

Het uiterlijk had dus wat extra’s kunnen gebruiken. Maar wat betreft de smaak…. Buurtjes, ik zou zeggen kom even langs en wees er snel bij, anders eten we ’t zelf helemaal op!

Appelgalettes

De appels zijn nog niet op. Een gedeelte is in de crumble gegaan, een gedeelte wordt met de hand genuttigd, een gedeelte is verwerkt tot heerlijke verse appelmoes, een gedeelte is verrot en weggegooid. En nog steeds lacht een grote gemengde hoeveelheid appels me toe. Eet me, eet me, ik ben zo rijp…

Vluchten kan niet meer. Het weekend staat voor de deur en dat ziet er op het eerste oog tamelijk druk en buitenshuis uit. Dus dan maar vrijdagmiddag even snel iets met die appels maken. In een grote hoeveelheid, want de buren willen meegenieten van de baksels en de appelhoeveelheid moet slinken. Boek drie is nog niet aan bod geweest: Het complete Ijs & Desserts boek heet het. Aan de titel zal het niet liggen. Al die andere boeken zouden, volgens de auteurs van dit standaardwerk, dus eigenlijk overbodig zijn? Wij menen van niet.

‘De schoonheid van dit dessert ligt in zijn eenvoud’ – dat zal wellicht gelden voor het uiterlijk. Dit tot stand brengen, in een wat grotere hoeveelheid dan het recept voorschrijft, brengt wel wat complexiteit met zich mee. In ruimte bijvoorbeeld. Het hele aanrecht staat vol met bakplaten en lapjes bladerdeeg. En gesneden appeltjes. Ik vorm in mijn eentje een kleine lopende band. Daar zit dan ook wel de lol in. Had ik maar een bijbehorend schortje en mooi wit papieren mutsje op ‘t hoofd…

Het geheim van de appelgalettes zit in de amandel – boter combinatie waar de schijfjes appel op liggen. En de abrikozenjam over de appel heen zorgt voor een mooi stralend uiterlijk. Eenmaal in de oven blaast het bladerdeeg zich prachtig goudbruin op. Resultaat: heel Frans aandoende gebakjes.

Wij eten er ijs bij. Wat is zo’n warm koud mix toch altijd onweerstaanbaar. Uiterlijk vindt de familie het geslaagd, maar de bladerdeeg – amandel – appelcombinatie wordt wel wat zwaar gevonden. En dat klopt. Maar van de buren mag ik voortaan elk weekend de toetjes verzorgen. Kijk, zo hoor ik het graag!

Appel-sultanacrumble van het Dorchester

Sinds het klussen van de man des huizes in het buitenland, staan er in onze woonkamer twee enorme tassen met appels. Door hem zelf geplukt in de boomgaard grenzend aan het klusobject. Deze enorme hoeveelheid appels schreeuwen om onze aandacht. Ze zijn lekker, ze zijn fris, ze willen geconsumeerd worden. Appeltaart bakken is in het kader van dit blog natuurlijk geen optie. Dus pak ik boek twee ter hand – Fantastische toetjes van Annie Bell – en bestudeerd de index onder het woord appel. Er staat gelukkig wel het een en ander. Mijn oog valt op de appel-sultanacrumble van het Dorchester. Dat laatste is volgens de inleiding een beroemd hotel in Londen. Het zegt mij niets en snel komen zal ik er ook niet. Of de lezers dezes het hotel kent en dan ook nog ‘ns bekend is met hun appel-sultanacrumble lijkt me sterk. Ik voel me in die zin dus niet geremd.

Wel word ik geremd door de enorme stroomstoring die zich spontaan in onze straat voordoet. De hele ochtend en een groot gedeelte van de middag zijn we verstoken van elektra. En blijkt hoe enorm afhankelijk we daar van zijn. Geen koffie (gelukkig wel bij de overburen), geen computer, geen snorrende wasmachine en – niet onbelangrijk in het kader van de appelcrumble – geen oven. Gelukkig is alles medio de middag klaar en kan het kokkerellen beginnen.

Spannendst aan deze crumble is de dikke butterscotschsaus. Caramel maken is niet mijn sterkste punt in de keuken. Altijd zoeken naar de juiste hoeveelheid suiker en water in combinatie met de juiste temperatuur. En dan nog het kritische moment dat de boel gaat smelten, maar dat het niet meteen te donker kleurt. Ik vind het spannend. Laat mij maar een roux maken, nooit problemen mee. Maar ik heb toch vele pannetjes met aanklonterende suiker in de week gezet omdat ik niet zag gebeuren dat het ooit nog caramel zou opleveren. Ik geloof echter dat het met rust, vertrouwen en geduld te maken heeft. Want de aanhouder wint. En ook deze keer lukt het een heerlijke dikke toffeekleurige saus te fabriceren. De rest van het recept is een eitje. Appelstukjes met sultana’s en rozijnen erdoor. Storten in een ovale vorm. En voor de crumble produceert de magimix (alweer!) een combinatie van gemalen amandelen, basterdsuiker, bloem en boter.

De kou die stroomuitval veroorzaakte, wordt langzaam verdreven door de oplopende verwarming en natuurlijk de oven. Waar het ook nog eens heerlijk 'herfstig' uit begint te ruiken. Dat klopt wel het onweer dat buiten langs trekt.

De waardering van de familie is weer hoog. Uiterlijk prima en smaaktechnisch ook niets op aan te merken. Overigens valt wel op te merken dat het vastleggen op de gevoelige plaat van dit lekkers nog niet zo eenvoudig is. Eten laat zich slecht fotograferen, blijkt weer.

Hierna nog een stuk of vijftig appels te gaan….

Wortel chocoladetaart

Omdat ik, naarmate ik ouder word, steeds minder te wensen heb voor mijn verjaardag, heb ik dit jaar een kookboek gevraagd. En omdat ik, naarmate ik ouder word, steeds minder gemakkelijk van overtollige kilo’s afkom, wenste ik mijzelf een kookboek met zoetigheden. Ik kreeg vier kookboeken… En omdat ik al enige tijd meega op de diverse social networks en ik ook wel eens wat onzin de wereld in wil sturen, heb ik in navolging van Julie en Julia, de film die ik (nog) niét gezien heb, bedacht dat het maken van al die zoetigheid wel ns de aanleiding voor een blogje zou kunnen zijn. Ns kijken hoe weinig mensen dat interessant vinden.

Mijn eerste zoete keuze valt op de wortel chocoladetaart uit Zoete Zaligheden. De motivatie om dit ter hand te nemen zit ‘m uiteraard in de chocolade en het prachtige witte crèmetoplaagje dat op de foto staat. Maar vooral ook op de twee ongebruikte wortels die nog in de schuur liggen.

Vrijdagavond: Manlief is actief in het klussencircuit, de kinderen oefenen braaf op hun muziekinstrumenten en mijn magimix snort vrolijk. Chocolade wortel taart maken is een makkie. Beetje wortels raspen – magimix, chocolade hakken – magimix, peccan nootjes hakken – magimix, enzovoort. Daarna met een eitje en wat karnemelk (hoezo karnemelk?) door elkaar roeren en in een bakblik storten. Hoe moeilijk kan t zijn?

Het spannends aan deze taart waren dan toch wel de boodschappen. Want peccan nootjes maakt geen deel uit van het standaard Dirk assortiment. Voor de volledigheid heb ik het nog wel geïnformeerd bij een brave vakkenvuller. De jongeman, die ik uit pure wraakzucht voor mijn leeftijd met u aanspreek, is nog wel bereid te zoeken. Maar uit zijn blik en houding kan ik meteen aflezen dat hij eigenlijk geen flauw benul heeft wat ik bedoel met peccan nootjes. Zou hij dan door mijn u gecharmeerd zijn of heeft hij van de baas geleerd te allen tijde klantvriendelijk te zijn? Ook al begrijp je totaal niet waar de klant over spreekt… Nu ja, als Dirk het niet heeft, dan zit er niks anders op dan naar de buurtsuper te gaan. In dit geval een onverschrokken buurtsuper die in de race is om dé buurtsuper van Nederland te worden. Een buurtsuper met een clientèle die bestaat uit expats en mensen die geen last hebben van de kredietcrisis. Maar met een assortiment waar een culinair shopper niet zonder kleurscheuren uitkomt. Dit keer niet een te dure fles olijfolie of pervers lekkere lemon curd. Nee, deze keer geheel in stijl met de bakopdracht – een cremetopping, naast de eerder genoemde peccan nootjes. Mocht het dan met de eigen topping, waar rum en Griekse yoghurt doorgaan, niet lukken, dan kan deze alsnog nuttig blijken. En anders ziet het er gewoon leuk uit in de kast.

De taart moet veel langer in de over dan wat het recept adviseert. Maar dat kan natuurlijk ook aan de instelling van mijn over liggen, want dit gebeurd vaker. Nadat het ding er ruim 50 minuten in heeft gestaan, kan ‘ie er uit en ‘gestort worden’. De zelfgemaakt cremetopping breng ik zaterdagmiddag aan. De buurtsuper toppingvariant zal voorlopig als kastvulling dienen. En uiteindelijk komt het baksel als zaterdagavondtoetje op het menu. De familie mag cijfers geven voor uiterlijk en smaak. Smaak scoort hoger dan uiterlijk, waar inderdaad nog wel wat aan te verbeteren valt. Met name het aanbrengen van de topping kan een volgende keer strakker. Maar wat vinden we het ding lekker. Hij blijft voorlopig onder de favorieten staan!